Letselschadeslachtoffer Mike de Groot nog steeds niet gecompenseerd

Redactie 15-04-2021
Foto: CWMike de Groot bij de ordners van zijn Stichting Adviespunt Letselschadeslachtoffers.

Mike de Groot, plaatsgenoot en letselschadeslachtoffer, deed zijn verhaal al eerder in deze krant maar aan zijn situatie is sindsdien nagenoeg niks veranderd. Nog steeds wacht hij op compensatie voor de geleden schade. Ook de gemeente Maassluis begrijpt er volgens hem weinig van.

door Chrit Wilshaus

De casus van Mike - die Stichting Adviespunt Letselschadeslachtoffers oprichtte - staat niet op zichzelf. Volgens Maarten Brekelmans, voorzitter van Stichting Letselschade en Gerechtigheid, zou het landelijk om 11.000 veelal schrijnende gevallen gaan. En uit recent onderzoek door RTL Nieuws blijkt dat verzekeraars gemeenten nog steeds laten opdraaien voor kosten die ze eigenlijk zelf zouden moeten betalen. In een reactie stelt het Verbond van Verzekeraars letselschadeslachtoffers niet naar de gemeente, en dus de Wmo, te sturen omdat dit wettelijk niet mag. Mensen zouden vrij zijn in hun keuze. Maar als het bijvoorbeeld nodig is dat een slachtoffer snel geholpen wordt aan andere huisvesting, wordt door verzekeraars wel gewezen op het feit dat dit via de Wmo sneller te regelen is. Gevolg is dat slachtoffers van het kastje naar de muur worden gestuurd en gemeenten opdraaien voor de kosten waarvoor verzekeraars aansprakelijk zijn. Uiteraard nadat dit is komen vast te staan. "Alle lotgenoten die ik heb gesproken, zijn allemaal overgeleverd aan de gemeente", benadrukt Mike.

Aansprakelijkheid afgekocht

Mike werd letselschadeslachtoffer als gevolg van een ongeval. Daardoor raakte hij zijn baan kwijt, kreeg schulden en belandde in de schuldhulpsanering. "Maar eigenlijk word ik behandeld als een boef", stelt Mike, die als gevolg van de opgelopen letselschade weinig energie heeft door Traumatisch hersenletsel. "Maar ik heb het mezelf niet aangedaan dat ik in de schulden kwam! Kijk het steekt zo in elkaar. Verzekeraars hebben via het Regresrecht en via de VNG (Vereniging van Nederlandse Gemeenten, red.) hun aansprakelijkheid afgekocht. Per inwoner kon een gemeente zestig eurocent per inwoner krijgen voor letselschade. Maassluis heeft daar ook mee ingestemd en heeft in vier jaar tijd dus circa 80.000 gekregen. Dat bedrag is natuurlijk peanuts want alleen mijn dossier overstijgt dat bedrag al, denk ik. Omdat de verzekeraar dus niet over de brug komt, moest ik wel naar de gemeente. En hoe kan de gemeente Maassluis, die dus ingestemd heeft met het Regresrecht, dan beweren dat het niet hun taak is om letselschadeslachtoffers te helpen? Als je gekozen hebt voor het geld, heb je ook gekozen om te helpen!"

Onafhankelijk loket

Mike pleit al een aantal jaar voor een onafhankelijk loket voor het bepalen van letselschade en wordt daarin gesteund door Brekelmans. Want zoals het nu gaat, komen verzekeraars er wel heel makkelijk mee weg, vindt Mike. En volgens Brekelmans toont de praktijk aan dat zelfregulering niet werkt bij verzekeraars die een loket overigens niet zouden zien zitten. Ook bevreemdt het Mike dat een juridisch medewerker van de gemeente in een reactie op toegestuurde stukken laat weten niet op de hoogte te zijn van signalen van problemen die letselschadeslachtoffers ondergaan. "Gemeentes zouden eigenlijk tegen letselschadeslachtoffers die aan het Wmo-loket komen, moeten zeggen: U heeft niks bij ons te zoeken want u heeft een aansprakelijke verzekeraar en laat hij doen wat hij letterlijk verplicht is te doen. Als de verzekeraar dan nog niet helpt, moet de Wmo wel helpen. Maar waar het eigenlijk om gaat, is dat de gemeente er bij de aansprakelijke verzekeraar op moet aandringen over de brug te komen."

Erg ingewikkeld

Tegenover RTL Nieuws gaf een aantal gemeenten aan geen geld bij verzekeraars te claimen via het regresrecht omdat dit erg ingewikkeld zou zijn en de kosten van het claimen in veel gevallen de schade zou overstijgen.